"Τη
ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη... τα τέσσερα τα ζύγιασαν,
βαρύτερα ειν' τα ξένα". Όλοι μας λίγο πολύ, την έχουμε ακούσει αυτή τη
λαϊκή ρήση, κάποιοι μάλιστα, την έχουν βιώσει έντονα
στο πρόσφατο
παρελθόν όταν και πάλι η ταλαιπωρημένη Ελλάδα δεν
ήταν σε θέση να εκπληρώσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες αρκετών
ανθρώπων, ή αν θέλετε, δε μπορούσε καν να προσφέρει ακόμα και τα βασικά
εφόδια για την επιβίωση. Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται και στις
μέρες μας, με μορφή επιδημίας, χτυπώντας κυρίως νέους ανθρώπους, οι
οποίοι αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό. Τα αίτια που οδηγούν
σε μία τόσο σημαντική απόφαση είναι πάρα πολλά, όσον αφορά τις
δυνατότητες που παρέχει η πολιτεία - κοινωνία. Το αίτιο, όσον αφορά τη
μεριά του πολίτη όμως, είναι ένα και οφείλεται στο εξής: Οι περισσότεροι
νέοι άνθρωποι της χώρας είναι απόγονοι ανθρώπων των γενεών των
δεκαετιών 60' και 70'. Άνθρωποι δηλαδή, που είχαν στην πλειοψηφία φτωχά
παιδικά χρόνια και επιρροές από δύο πολέμους. Αυτοί οι άνθρωποι
κατάφεραν όχι μόνο να ορθοποδήσουν,
αλλά και να προσφέρουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες στα παιδιά τους.
Τα ελληνόπουλα απέκτησαν καλύτερο μορφωτικό επίπεδο από τους γονείς
τους, πλημμύρισαν τα πανεπιστήμια και τα αστικά κέντρα, αλλά οι γονείς
υπερτερούσαν σε εμπειρία, την οποία όμως δεν την μετουσίωσαν σε γνώση,
ώστε να προστατεύσουν τα παιδιά τους. Εύλογα θα αναρωτηθείτε από τι να
τα προστατεύσουν! Έχουμε να κάνουμε κατά κανόνα, με δύο διαφορετικές
γενιές οι οποίες αντιπροσωπεύουν το
"θεωρητικό" και το "πρακτικό" επίπεδο. Ξέρετε πολύ καλά ότι σε
οποιαδήποτε επιχείρηση και αν απευθυνθείτε, αυτό που καθορίζει σε μεγάλο
βαθμό την πρόσληψή σας, είναι η προϋπηρεσία δηλαδή η εμπειρία. Ακριβώς
το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή... πολλές φορές οι συνθήκες διαβίωσης
γίνονται πολύ σκληρές και αυτό που καθορίζει εν τέλει τη φυσική επιλογή
εξέλιξης, δεν είναι η θεωρητική γνώση αλλά η εμπειρία και η
σκληραγώγηση. Είναι πολύ σημαντικό να καταφέρνουμε να επιλύουμε
προβλήματα με το νου και να δίνουμε λύσεις στη ζωή μας, αλλά είναι ακόμα
πιο σημαντικό να αντέχουμε τα προβλήματά μας, ώστε να μπορούμε να τα
λύσουμε.Η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο που αφορά όλους μας και σίγουρα επηρεάζει όλες τις βαθμίδες της ήδη συρρικνωμένης κοινωνίας μας. Η υπευθυνότητα και η ευαισθησία, είναι εκείνα τα στοιχεία, με τα οποία οφείλουμε να προσεγγίζουμε θέματα, που έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο για όλους. Βαδίζοντας σε αυτή την τροχιά λοιπόν, σας παραθέτουμε πέντε κύριους λόγους, που ίσως θα πρέπει να σκεφτείτε καλά, πριν πάρετε μια τόσο σημαντική απόφαση...
1) Αβεβαιότητα Αποτελέσματος.
Εφόσον πρόκειται για οικονομικούς κυρίως λόγους που μας οδηγούν σε μια
τέτοια απόφαση, θα μας επιτρέψετε να παραλληλίσουμε αυτή την επιλογή, με
μία επαγγελματική επιλογή. Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι εργαζόμαστε σε μία
εταιρία που τείνει να χρεοκοπήσει, αν δεν καταφέρει να επιβιώσει.
Παρατηρούμε όμως, ότι υπάρχει μία γενική ανασφάλεια και ταραχή σε όλες
τις επιχειρήσεις, κάτι σαν παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο αργά ή γρήγορα,
είναι ίσως αναπόφευκτο να μας βρει και στην επόμενη επιχείρηση. Σε μια
τέτοια περίπτωση, θα ήταν μάλλον προτιμότερο, να παραμείνουμε σε ένα
περιβάλλον που ήδη το γνωρίζουμε, το αγαπάμε, το μοιραζόμαστε με
ανθρώπους που ξέρουμε και που τρέφουμε τις ίδιες ανησυχίες και όνειρα.
Αντίθετα, αν βρεθούμε σε μία δύσκολη κατάσταση στη νέα επιχείρηση,
προφανώς θα είμαστε ένα ξένο σώμα, έχοντας χάσει κάθε μας δικαίωμα.
2) Τρόπος Ζωής.
Αναφερόμενοι στον τρόπο ζωής, εννοούμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους,
τις δραστηριότητές μας και τις κλιματικές συνθήκες. Στις περισσότερες
χώρες του εξωτερικού, η νοοτροπία απέχει κατά πολύ από την ελληνική
πραγματικότητα. Ιδίως στη Γερμανία, οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει σε έναν
πιο αυστηρό τρόπο ζωής, δημιουργώντας πειθαρχημένες προσωπικότητες, αλλά
αρκετά πιο ιδιότροπες σε σχέση με το ταμπεραμέντο του Έλληνα. Επίσης να
σημειώσουμε ότι οι κλιματικές συνθήκες, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη
ψυχολογία μας και τη διάθεση μας. Κλίματα ψυχρά και υγρά, σε καμία
περίπτωση δε μπορούν να συγκριθούν με την ενέργεια που προσφέρει ο
ελληνικός ήλιος! Όσο για τους αγαπημένους μας ανθρώπους που ομορφαίνουν
την καθημερινότητά μας, είναι πολύ δύσκολο να αντικατασταθούν με
ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων.
3) Ελλήνων Ιστορία.
Οι παρούσες γενιές θα καθορίσουν όπως δείχνουν τα πράγματα, το μέλλον
και την ύπαρξη ή μη, του πιο ιστορικού έθνους της ανθρωπότητας. Αυτό αν
μή τι άλλο, είναι ευθύνη όλων μας, να διατηρήσουμε δηλαδή την ταυτότητά
μας και την αξιοπρέπεια, να αγωνιστούμε και να φανούμε αντάξιοι της
ιστορίας μας και των αγώνων που έδωσαν οι πρόγονοί μας. Είναι πολύ
πιθανό, πηγαίνοντας στο εξωτερικό να έχουμε έντονα το αίσθημα του
ελληνισμού στην καρδιά μας, αν βέβαια αυτό ανταποκρίνεται ακόμα στην
ύπαρξη της μαμάς πατρίδας!
4) Ξένος Εδώ, Ξένος Εκεί.
Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι έχουμε πάρει την απόφαση να μεταναστεύσουμε
και το πράττουμε. Τα χρόνια περνούν, οι άνθρωποι απομακρύνονται και
ξεχνούν. Γινόμαστε ξένοι με τους δικούς μας ανθρώπους, χάνουμε τα ίχνη
τους και όλα μοιάζουν σαν μία ανάμνηση. Ξένοι όμως συμβαίνει να
νιώθουμε, ακόμα και μετά από πολλά χρόνια στο νέο περιβάλλον που
επιλέξαμε να ζήσουμε... το μυαλό μας περιπλανιέται γύρω από τα αγαπημένα
μας πρόσωπα και το παράπονο της λησμονιάς. Πρόκειται για μία ιδιαίτερη
ψυχολογική κατάσταση που δε μπορεί να περιγραφτεί εύκολα, θα τη
χαρακτηρίσουμε όμως με μία λέξη - κενό!
5) Στο Βάθος Του Χρόνου.
Πρόκειται για μία απόφαση δίχως επιστροφή. Σύμφωνα με μαρτυρίες
ανθρώπων που μετανάστευσαν και δεν κατάφεραν ποτέ να επιστρέψουν στην
πατρίδα, αυτά που ανέφεραν φτάνοντας στη δύση της ζωής τους, ήταν τα
εξής: "Το μόνο που θα ήθελα, θα ήταν να μυρίσω ακόμα μια φορά το
μεθυστικό άρωμα της Ελλάδας", "Και τι δε θα έδινα, να περπατήσω και πάλι
στους δρόμους που μεγάλωσα", χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του
κυρίου Παναγιώτη Τ., επιτυχημένου επιχειρηματία του εξωτερικού, ο οποίος
δήλωσε "Θα τα αντάλλαζα όλα, αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να
ζήσω τις στιγμές που δεν έζησα με την οικογένειά μου"!
Θα
μπορούσαμε κάλλιστα να παραθέσουμε και άλλους λόγους για να σας
προτρέψουμε να μείνετε, όπως και να αντιπαραθέσουμε λόγους για να σας
προτρέψουμε να φύγετε. Ο αντίλογος μπορεί να διατυπωθεί με μια
πασίγνωστη φράση "Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της" η οποία είναι γεγονός
ότι εμπεριέχει αρκετή δόση αλήθειας. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που
παλεύουν εντός συνόρων, καταξιώνονται διεθνώς και αποδεικνύουν το
αντίθετο. Παγιδευτήκαμε σε έναν "εύκολο" τρόπο ζωής, βασισμένο πάνω σε
συγκεκριμένα πρότυπα, ο οποίος μας εμποδίζει πλέον να αποδεχτούμε ότι
χρειαζόμαστε βοήθεια από τους συνανθρώπους μας. Πολλές φορές η κοινωνία
υποκρίνεται αντί να λειτουργεί στα πλαίσια της αλληλεγγύης... η
νοοτροπία της επιθυμίας για το "κακό του γείτονα" παραμένει ένας
ζωντανός εφιάλτης. Επιπλέον τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καλλιεργούν ένα
κλίμα φυγής, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι τα "μεγάλα μυαλά" της χώρας
σπεύδουν να φύγουν στο εξωτερικό... προφανώς κατά τη γνώμη τους, όσοι
μένουν είναι ανόητοι! Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι Έλληνες της
διασποράς, νιώθουν "περισσότερο" Έλληνες από τους Έλληνες του εσωτερικού
και αυτό ίσως οφείλεται εν μέρει στο ότι έχουν απαλλαχθεί από όλη αυτή
τη γκρίνια και την αρνητική στάση που κρατάμε εμείς οι ίδιοι για την
κατάστασή μας. Αν είστε ήδη στο εξωτερικό και διαπρέπετε, σας ευχόμαστε
να συνεχίσετε έτσι. Όσο για τους Έλληνες που παραμένουν εδώ, ας
συνειδητοποιήσουν πως δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα ουσιαστικό μεταξύ
τους, να επικεντρωθούν σε αυτά που τους ενώνουν και ας ακολουθήσουν
εκείνα τα λιγοστά παραδείγματα των ανθρώπων, που βρίσκουν λύσεις και
καταφέρνουν να πιάσουν την πέτρα... και να τη στύψουν! Να θυμάστε...
μετά τη μπόρα, βγαίνει πάντοτε ο ήλιος!
Επιμέλεια: V.B