Τι είναι το Πολυτεχνείο; Σίγουρα δεν είναι για όλους το ίδιο...
Από τη μια μεριά υπάρχουν αυτοί που εμφανίζονται να το «τιμούν». Που το αξιοποίησαν σαν ένα πολύ καλό «διαβατήριο», το οποίο, αν και ληγμένο, το επιδεικνύουν χρόνια τώρα για να ανανεώνουν τη σκοροφαγωμένη καρτέλα με τα αγωνιστικά τους «ένσημα». Θεωρούν ότι έτσι αντιπαρέρχονται το παρόν τους, προτάσσοντας το παρελθόν τους αφού πρώτα το «έφτυσαν»...
Είναι οι ίδιοι που κατά καιρούς πρωτοστάτησαν στη φιλολογία περί «απομυθοποίησης» του Πολυτεχνείου. Που επιχείρησαν να εξαγνίσουν το δικό τους «βόλεμα» με τις θεωρίες για «τη γενιά που κουράστηκε», με τα κηρύγματα για το «πάλιωμα» των συνθημάτων του Πολυτεχνείου.
Είναι αυτοί που, αφού εξαργύρωσαν τη νιότη τους στα διάφορα πόστα του κράτους, τώρα ατενίζουν το τανκ που έριξε την πύλη, στρογγυλοκαθισμένοι στις καρέκλες των ...«θινκ τανκς» της εξουσίας. Μιας εξουσίας, που το πρώτο «φιλολαϊκό» της προσωπείο το έβαλε ο Γκιζίκης, και που εδώ και τέσσερεις δεκαετίες, το υπηρετούν οι ίδιοι, αλλάζοντας τις μάσκες...
Αφίσα από το δυσεύρετο λεύκωμα του εικαστικού Γιώργου Φαρσακίδη για τον Νοέμβρη του ‘73
Σ' αυτή την ίδια πλευρά ανήκουν και εκείνοι που, αφού δεν καταφέρνουν να αποσιωπήσουν το Πολυτεχνείο, το συκοφαντούν και το διαστρεβλώνουν. Το θέλουν «αλλιώτικο» απ' ό,τι ήταν. «Συρρικνωμένο», «άχρωμο» και «άοσμο». Ένα Πολυτεχνείο άλλοτε «εκσυγχρονισμένο», άλλοτε «επανιδρυμένο» και εσχάτως «μνημονιοποιημένο» (!), απαλλαγμένο, φυσικά, από τα βασικά του συνθήματα, τους στόχους του, την αναφορά στα αίτια που το γέννησαν.
Θέλουν ένα Πολυτεχνείο στην προκρούστεια κλίνη των δικών τους συμβιβασμών. Υποταγμένο στα δικά τους μέτρα. Μια «μουσειακή εκδήλωση». Μια τυπική γιορτή επειδή «μερικά καλά παιδιά - οι φοιτητές - αγωνίστηκαν για την ελευθερία, και οι κακοί - οι στρατιωτικοί - τα σκότωσαν στο Πολυτεχνείο». Πέραν τούτου ουδέν. Ούτε ΝΑΤΟ, ούτε ΗΠΑ, ούτε αμερικανοκίνητη δικτατορία, τίποτα...
Εδώ, στην όχθη των καπήλων και των καταχραστών θα βρείτε και τους υβριστές. Εκείνους που το πέρασμά τους από το Πολυτεχνείο το έκαναν καριέρα! Που είδαν στις κρατικές και υπουργικές Μερσεντές - που απέκτησαν προϊόντος του χρόνου - «το Πολυτεχνείο τώρα (να) δικαιώνεται»!!! Και που για να περισώσουν τη δική τους ξεφτίλα, πάσχισαν για δεκαετίες να ξεφτίσουν το Πολυτεχνείο, επιστρατεύοντας «αναρχικούς», «κλέφτες και αστυνόμους», «αγανακτισμένους πολίτες», κουκουλοφόρους, χαφιέδες, προβοκάτορες και στήνοντας για φόντο του Πολυτεχνείου μια κατασκευασμένη εικόνα «επεισοδίων», αστυνομοκρατίας και δακρυγόνων.
Μεταξύ των οδηγών των ερπυστριοφόρων που ποδοπατούν τη μνήμη του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει η μαυρίλα του χρυσαυγιτισμού. Αυτά τα θρασίμια του «δεν υπήρξε νεκρός στο Πολυτεχνείο»!
Από την άλλη πλευρά είναι όσοι δεν εννοούν να «σοφαντίσουν» τη μνήμη τους και να σβήσουν εκείνο το «Έξω οι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ» της πύλης κάτω από τις ερπύστριες. Που δε συμμορφώθηκαν ούτε με τα «ανήκομεν εις την Δύσιν», ούτε με τα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ». Που το ιδεολογικό πρόσημο που απορρέει από το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία - Εθνική Ανεξαρτησία» δεν το απαρνήθηκαν για κανένα πόστο. Δεν το μαγάρισαν αναζητώντας θώκους. Δεν το στέγνωσαν στον ιδεολογικό «αποχυμωτή». Δεν το μετέτρεψαν σε ενέχυρο των παρακλήσεών τους για τη θεσούλα μιας προεδρίας κάποιου κρατικού οργανισμού ή μιας καρέκλας στα Επιτροπάτα του «ανήκομεν εις την τρόικαν»...
Το Πολυτεχνείο και η 17η του Νοέμβρη, για τους περισσότερους, για τις γενιές τις παλιότερες αλλά και τις γενιές που δεν έζησαν το «γύψο», είναι το ορόσημο. Εκείνο το βράδυ, εκείνες τις τρεις μέρες, εκείνες τις στιγμές, ο πρωτοκαπετάνιος Άρης κι ο Κολοκοτρώνης μαζί, ο ΕΛΑΣίτης και ο μαχητής της ΕΠΟΝ, η Ηλέκτρα με τη Λέλα Καραγιάννη και το κορίτσι της πύλης χέρι - χέρι με τον κλέφτη, τον αρματολό και της γυναίκες της Πίνδου, παρέδωσαν τη σκυτάλη των ανεκπλήρωτων ονείρων, των αδικαίωτων οραμάτων, των αιματοβαμμένων αγώνων σε κείνους που θα συνεχίζουν να κρατάνε τις σημαίες ψηλά
.Το Πολυτεχνείο είναι η ελπίδα και ο όρκος, ο πόθος και η υπόσχεση: Σ' αυτόν τον τόπο, κόντρα στα εμπόδια, ενάντια στους «ΔουΝουΤοτσολιάδες» του ιμπεριαλισμού, κόντρα στους ντόπιους και ξένους «συνταγματάρχες» των «hedge funds», παρά τα «τάγματα εφόδου» της «νέας τάξης», όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν όλοι όσοι φέρονται ή δηλώνουν ότι «είναι Αμερικανοί» ή ότι «είναι Γερμανοί» και πάντα… «φιλέλληνες», ό,τι κι αν κάνουν οι υποτακτικοί του «ευλογημένου μνημονίου», τελικά, σ' αυτόν τον τόπο «θα κάνει ξαστεριά»!
Το Πολυτεχνείο, αδικαίωτο και ζωντανό, σε πείσμα όσων πέρασαν από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ...«εδώ Πεντάγωνο» - «εδώ τρόικα» - «εδώ Μνημόνιο», μια μόνιμη Ερινύα για όσους πέρασαν από την όχθη των «ελεύθερων πολιορκημένων Ελλήνων» στην αντίπερα όχθη, των πολιορκητών και των «ελεύθερων σκοπευτών», θα συνεχίζει να ενσαρκώνει τις μνήμες του μέλλοντός μας.
Για μια Ελλάδα με ψωμί για το λαό της, με μόρφωση για τα παιδιά της, με εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά.
http://www.enikos.gr
«Αγάπη μου, εδώ στο Πολυτεχνείο…»
Γράφει ο Μάνος Αντώναρος (email: manosantonaros@gmail.com)
Έχω γράψει στην καριέρα μου δεκάδες κείμενα για το «Πολυτεχνείο», την επέτειο του ή την γενιά του (η δικιά μου είναι)…. Δεν είναι ευκολο…ούτε καν δημιουργικό…να γραφεις συνεχώς για το ίδιο θέμα…ή θα υπερβάλεις ή θα το υποτιμήσεις…
Ειχα αποφασίσει λοιπόν φέτος να μην γράψω τίποτα.
Χθες Κυριακή (16 Νοεμβρίου) μιλούσα στι τηλέφωνο με μια κολλητή μου φίλη την Μάρω Στεφανάτου (γιατρός-νευρολόγος)… αναμεσα στα διαφορα που λέγαμε, μου είπε ότι μόλις ειχε επιστρέψει από το Πολυτεχνείο όπου πήγε τον 4χρονο γιό της…
Ουψ! Αυτό ήταν μια άλλη προσεγγιση.
Ηξερα ότι γραφει καλά… τα ενδιαφέροντα της δεν σταματούν στην Ιατρική… αγαπά πολύ την Τέχνη.
-Θα μου το γράψεις;
-Ποιο;
-Την επίσκεψη σου στο Πολυτεχνείο με τον γιόκα σου…
-….
-Με ενδιαφέρει αυτή οπτική γωνία… θα μου το γράψεις;
-Εντάξει.
Η αλήθεια είναι ότι το ξέχασα. Δεν θα’γραφα τίποτα για το Πολυτεχνείο.
Όταν στο inbox μου στο FB ήρθε αυτό:
«Από τότε που έγινα μαμά, δεν ξανακατέβηκα στο Πολυτεχνείο στην επέτειο της Εξέγερσης. Ισχυρό άλλοθι για να πω την αλήθεια, μια κι είχα αρκετά χρόνια να περάσω την πύλη της Πατησίων. Προτιμούσα να κλείνομαι σπίτι βλέποντας και ξαναβλέποντας τα ντοκουμέντα, λογαριάζοντας το μέγεθος του φόβου, του πόνου και του μεγαλείου, το μέγεθος της συγκλονιστικής αναμέτρησης της ζωής με το θάνατο. Χθες το πρωί όμως ήρθα αντιμέτωπη με την ερώτηση του άντρα μου: «Δε θα πάμε το παιδί στο Πολυτεχνείο;» Χιλιάδες πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου μέχρι να απαντήσω, φόβοι, ερωτηματικά, θυμός, απογοήτευση.. Τελικά, έβαλα ζεστό καφέ σε μια κούπα κι έγνεψα σιωπηλά «Ας πάμε». Σταματήσαμε το αυτοκίνητο στη Στουρνάρη. Κόσμος κατέβαινε από τα Εξάρχεια, οι νεολαίοι σε ομάδες κάπνιζαν σε πηγαδάκια. Στα πεζοδρόμια, αυτοσχέδια βιβλιοπωλεία με κατακόκκινα βιβλία, σημαίες με σφυροδρέπανα και μπερέδες του Τσε. Και δίπλα οι κουβάδες με τα γαρύφαλα: «ένα ευρώ το ένα…». Μπήκαμε από την πλαϊνή πόρτα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι του γιου μου, ο οποίος χάζευε τη φασαρία. Κόσμος πολύς πηγαινοερχόταν μέσα στο προαύλιο, φοιτητές, ηλικιωμένοι, οικογένειες με παιδιά… Πολλά παιδιά… Πανό, αφίσες, φυλλάδια, φωνές.. Τα μεγάφωνα διέκοπταν τα επαναστατικά τραγούδια για να αναγγείλουν τις καταθέσεις στεφάνων. Φτάσαμε στο μνημείο πεσόντων.. Και δίπλα η Πύλη, η διάσημη Πύλη-οδηγός στο θάνατο και την αιωνιότητα. Σκεπασμένα με κατακόκκινα γαρύφαλα, ζωγραφιές παιδιών από σχολεία, στεφάνια. «Κοίτα μαμά μου, πόσα λουλούδια…» Γονάτισα δίπλα στο γιο μου. Παρέμεινα σιωπηλή. Μια σιωπή γεμάτη πίκρα. Γι’ αυτούς που χάθηκαν και γι’ αυτούς που έζησαν. Για τα όνειρα που πουλήθηκαν με εκπτωτικά κουπόνια. Για το βόλεμα, την εκμετάλλευση, την κοροϊδία, τη λεηλασία, την καπήλευση. Ένας λαός που γονάτισε. Που έμαθε να κοροϊδεύει και να κοροϊδεύεται. Δίκαιη συμφωνία. Ή όχι; Τι να πω στο παιδί μου; Και τότε ξαφνικά μπροστά μου είδα ένα μπαμπά που έφερνε τις δυο του κόρες να προσκυνήσουν. Πίσω από τα γυαλιά μυωπίας του, δάκρυα τρέχανε στα μάγουλά του. Καμιά προσπάθεια να τα σκουπίσει ή να τα κρύψει. Και ξαφνικά κατάλαβα: τη Θυσία δεν μπορούν να την εξαφανίσουν. Κι αφού δεν μπορούν να εξαφανίσουν τη Θυσία, δεν μπορούν να εξαφανίσουν και το Όνειρο. Τα υπόλοιπα ήρθαν αυθόρμητα: «Αγάπη μου, εδώ είναι ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Και πριν από μερικά χρόνια, κάποια παιδιά κλείστηκαν πίσω από αυτήν την πόρτα και πάλεψαν για την ελευθερία τους…»
Μάνος Αντώναρος
http://www.newsit.gr