Το πλάνο ήθελε να πετάξω με τα παιδιά
για Θεσσαλονίκη. Πρωί πρωί λοιπόν ανεβαίνω στο αεροπλάνο με τον Αρχέλαο
στο μάρσιπο να κοιμάται και την Αθηνά από χέρι τριαλαρούμ, τριαλαρό.
Ήταν κεφάτη, παρότι ήταν λίγο αδιάθετη. Την προηγούμενη μέρα είχε
μυξούλες, βηχαλάκι και δέκατα, αλλά το πρωί ξύπνησε απύρετη και κεφάτη.
Τα κλασικά του παιδικού σταθμού, ξέρετε.
Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη, ο πιλότος μας
ενημερώνει ότι λόγω ομίχλης δεν μπορούσε να προσγειωθεί και έπρεπε να
κάνει έναν κύκλο μπας και ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ένας κύκλος, δύο κύκλοι,
τίποτα. Ανακοίνωση: επιστρέφουμε Αθήνα. Θεέ μου… Πώς θα τα έβγαζα πέρα;
Τελικά φτάσαμε Αθήνα και σε μία ώρα
αναχωρήσαμε ξανά για Θεσσαλονίκη όπου και τελικά προσγειωθήκαμε. Ο
Αρχέλαος στο μεταξύ είχε ξυπνήσει, είχε φάει και ήταν κεφάτος και
ήσυχος. Η Αθηνά είχε ψιλοκοιμηθεί στο αεροπλάνο, ξύπνησε όταν φτάσαμε
πάλι στην Αθήνα, της εξήγησα ότι δεν είχαμε φτάσει ακόμα στον παππού και
συνέχισε υπομονετικά να κάθεται ωραία και καλά κατά τη διάρκεια της
νέας πτήσης. Αν εξαιρέσεις τις μυξούλες (αηδιαστικό αν δεν είσαι γονιός,
αλλά τόσο συνηθισμένο όταν είσαι), ήταν μια χαρά.
Το απόγευμα παίξαμε με το δώρο που άφησε
ο Άγιος Βασίλης για… ορεκτικό και κάποια στιγμή, την ώρα που εγώ θήλαζα
τον Αρχέλαο στο κρεβάτι, μπας και κοιμηθεί (υπερένταση στο φουλ ο
μικρούλης από την αλλαγή περιβάλλοντος), η Αθηνά αποκοιμήθηκε στον
καναπέ βλέποντας Νικελόντεον. Mέχρι τότε ήταν μια χαρά, απλώς ελαφρώς
αδιάθετη….
Ξαφνικά άρχισε να βήχει πολύ και ξύπνησε. Σε κάποια φάση την κοιτάω και τη ρωτάω
- Βρε; Ξύπνησες;
Αντίδραση μηδενική.
- Αθηνά;
Τίποτα.
- ΑΘΗΝΑ;
Πιο δυνατά. Καμία αντίδραση. Βλέμμα στο κενό. Λες και δεν ήταν εκεί.
Την αρπάζω στην αγκαλιά μου. Τη φιλάω,
την κουνάω, τη χαιδεύω, της ρίχνω απαλά μπατσάκια λιποθυμίας στα
μάγουλα, τη σφίγγω πάνω μου, τη σηκώνω, τη γυρίζω. Φωνάζω το όνομά της και απλά δεν αντιδρά.
Δεν με κοιτούσε, δεν μιλούσε. Το
σώμα της ήταν κρεμασμένο πάνω μου σαν το σώμα μιας πάνινης κούκλας. Τα
μάτια της γυρισμένα προς τα πάνω δεν έβλεπαν τίποτα. Σε κάποια φάση έβγαλε ένα απόκοσμο «Μααααα«, αλλά συνέχισε να μην έχει επαφή.
Όλα αυτά ζήτημα να κράτησαν 3-4 λεπτά,
όμως για εμένα φάνηκαν αιώνας. Στο μεταξύ ήμουν μια ζωντανή νεκρή, δεν
πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που παραμένει ψύχραιμος όταν βλέπει -για
πρώτη φορά ειδικά- το παιδί του έτσι. Από το μυαλό μου πέρασαν τα
χειρότερα σενάρια, έκλαιγα σαν τρελή…
Και ξαφνικά έκανε εμετό και κακά ταυτόχρονα και συνήλθε. Είχε πια τα μάτια της κλειστά αλλά απαντούσε στις ερωτήσεις μου:
- Πώς σε λένε;
- Αθηνά
- Ποια είμαι εγώ;
- Η μαμά
- Τι θα σου φέρει ο Άγιος Βασίλης;
- Δώρο, κούκλα Λαλαλούψι. Και νινί (μέσα στον πόνο της, ήθελε και δώρο για τον Αρχέλαο)
Της φόρεσα όπως όπως μια ζακέτα, την
πήρα αγκαλιά με τις πιτζάμες και τρέξαμε με τον μπαμπά μου στο
νοσοκομείου Πολυγύρου. Έκανε γενική αίματος, ήταν ελαφρώς αφυδατωμένη,
λογικό λόγω της αδιαθεσίας της, μάς έδωσαν ένα φάρμακο για τα φλέγματα
και μας έστειλαν σπίτι. Να την παρακολουθούμε και αν κάνει άλλο
επεισόδιο να την πάμε στη Θεσσαλονίκη κάπου όπου υπάρχει
παιδονευρολόγος.
Είπαν ότι μάλλον ήταν πυρετικοί σπασμοί.
Εμένα κατόπιν εορτής, έτσι όπως τα φέρνω -πιο ψύχραιμα πια- στο μυαλό
μου, μου έμοιαζε με λιποθυμία. Πυρετό εκείνη την ώρα είχε μολις 37.5.
Η Αθηνά στο σπίτι ηρέμησε, κοιμήθηκε όλο
το βράδυ. Το πρωί ξύπνησε με μέτριο κέφι, έφαγε βέβαια πολύ λίγο, μετά
ξανακοιμήθηκε για ώρες. Σηκώθηκε και ξανακοιμήθηκε. Λίγο πολύ με ύπνο
την βγάζει σήμερα.
Και τώρα εγώ είμαι σε αναμμένα κάρβουνα. Να το θεωρήσω όντως τυχαίο συμβάν και να συνεχίζουμε τη ζωή μας; Ή να το ψάξω άμεσα;
Θα ήθελα τις εμπειρίες σας, όποιες και αν ήταν αυτές, παρακαλώ.
Ήταν τα πιο τρομακτικά λεπτά της ζωής
μου, τρομακτικότερα από τη μέρα που τράκαρα και παραλίγο να χάσω τη ζωή
μου. Ήταν τα λεπτά που με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντική είναι
για εμένα η κόρη μου… Πως θα τρελαθώ, αν τυχόν μου πάθει κάτι…
Περαστικά να είναι, Θεέ μου….
Ενημέρωση 30/12/12:
Όπως καταλαβαίνετε, διάβασα προσεκτικά
όλα τα σχόλια, τόσο εδώ, όσο και στο Facebook και δεν το άφησα έτσι.
Επικοινωνήσαμε με δύο νευροχειρουργούς, οι οποίοι μας καθησύχασαν ότι
δεν χρειάζεται σ” αυτή τη φάση να κάνουμε κάτι περισσότερο και ότι όντως
ήταν επεισόδιο πυρετικών σπασμών.
Χθες επισκεφτήκαμε και έναν παιδίατρο
εδώ στον Πολύγυρο, ο οποίος με τη σειρά του μας καθησύχασε και αυτός.
Μας εξήγησε ότι οι πυρετικοί σπασμοί μπορούν να εκδηλωθούν είτε με τον
τρόπο που σας περιέγραψα, είτε ως επιληπτικοί σπασμοί, ακόμα και σε
δέκατα. Παίζει ρόλο το πόσο γρήγορα ανεβαίνει ο πυρετός και όχι πόσο
υψηλός είναι. Σε περίπτωση δεύτερης εμφάνισης, μπορούν να ερευνηθούν
περισσότερο με ένα εγκεφαλογράφημα για αρχή, όμως γενικά μας ανησυχούν
όταν εμφανίζονται σε παιδιά άνω των 5 ετών.
Σε παιδιά που έχουν εμφανίσει
πυρετικούς σπασμούς, πρέπει να χορηγείται αντιπυρετικό σε πυρετό από
37.5 και πάνω (όχι δηλαδή να περιμένεις το 38αρι) και συνίσταται να
γίνεται εναλλαγή αντιπυρετικών κάθε 4 ώρες.
Όταν το παιδί παθαίνει σπασμούς, δεν
χρειάζεται να κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να το γυρίζουμε ελαφρώς
στο πλάι. Δεν το ταρακουνάμε, ούτε προσπαθούμε να σταματήσουμε τους
σπασμούς. Πολλοί γιατροί προτείνουν στους γονείς να έχουν πρόχειρο ένα
ειδικό σιρόπι ή κλίσμα και να το χορηγούν στο παιδί, αν βλέπουν ότι οι
σπασμοί συνεχίζουν πέραν του 3λπτου και κοντεύουν να ξεπεράσουν το
5λεπτο, ώστε το παιδί να συνέλθει εγκαίρως.
Τα «κακά» αμέσως μετά το επεισόδιο,
αλλά και ο πολύς ύπνος την επόμενη ημέρα είναι εντελώς φυσιολογικά. (Ο
εμετός στη δική μας περίπτωση ήταν λόγω φλεγμάτων απ” ότι φαίνεται)
Επίσης, προσέχουμε ιδιαιτέρως τα παιδιά
το βράδυ, καθώς μπορεί να ανεβάσουν απότομα πυρετό στον ύπνο τους και
να μην πάρουμε μυρωδιά τους πυρετικούς σπασμούς.
Τα παιδιά κάνουν πυρετικούς σπασμούς
συνήθως γύρω στα 1 1/2 – 2 έτη. Η Αθηνά είναι τριών παρά, αλλά ζήτημα να
έχει ανεβάσει πυρετό 3 φορές στη ζωή της, οπότε μας εμφανίστηκε τώρα.
Αν το παιδί σας εμφανίσει σπασμούς και
πάτε στο νοσοκομείο, κατά πάσα πιθανότητα θα το κρατήσουν μέσα για
περισσότερες εξετάσεις, εφόσον φυσικά το νοσοκομείο μπορεί να παρέχει
αυτές τις υπηρεσίες. Αυτό γίνεται εντελώς προληπτικά και στη συντριπτική
πλειοψηφία τους πρόκειται απλά για πυρετικούς σπασμούς που δεν
σημαίνουν τίποτα περισσότερο.
Εγώ πάντως ακόμα να συνέλθω ψυχολογικά… Η μικρή μας από την άλλη ευτυχώς πήρε από χθες τα πάνω της!
Ψυχραιμία σε όλους μας και ευχαριστώ για τα σχόλια και τις ευχές!!
eimaimama.gr