Ένταση, αποστασιοποίηση, αντιζηλία, είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα που περιλαμβάνει αυτή η σχέση, που τις περισσότερες φορές καθορίζει όλη την υπόλοιπη ζωή του παιδιού.
Μετά τη γέννηση, το παιδί αναπτύσσει μια πιο στενή σχέση με τη μητέρα του και έτσι, εκ των πραγμάτων δημιουργείται μια πιο δυνατή επαφή μεταξύ τους. Ο πατέρας, βέβαια, δεν είναι απών γιατί η σχέση του με τη μητέρα και η υποστηρικτική και τρυφερή του στάση, τη βοηθούν να προσέγγιση το παιδί με θετικά συναισθήματα. Η ουσιαστική σχέση του αγοριού με τον πατέρα του, ξεκινά μετά το 1 έτος, που έτσι κι αλλιώς αρχίζει να αλλάζει ο τρόπος επικοινωνίας του παιδιού με το περιβάλλον. Στη συνέχεια, αν η σχέση του ζευγαριού παραμένει δυνατή και ικανοποιητική, ο πατέρας αισθάνεται «ασφαλής» ρο ρόλο του στην οικογένεια δημιουργείται μια πολύ ζεστή και τρυφερή σχέση με το αγόρι.
Αντίθετα, αν η σχέση του ζευγαριού έχει υποβαθμιστεί μετά τη γέννηση του παιδιού, ειδικά από τη μητέρα., τότε ο πατέρας αισθάνεται παραγκωνισμένος και υποσυνείδητα δημιουργούνται αισθήματα «ανταγωνιστικότητας» με το μικρό αγόρι. Αυτά τα αισθήματα θα αυξηθούν όταν το αγόρι μεγαλώσει και αρχίσει και το ίδιο να αισθάνεται «αντίζηλος» του μπαμπά για την αγάπη και την προσοχή της μαμάς. Τεράστιας σημασίας σε αυτό το σημείο, είναι η συμπεριφορά και η ψυχολογία της μητέρας, η οποία πρέπει να έχει ξεκάθαρα μέσα της το ρόλο του κάθε ατόμου στην οικογένεια.
Συνήθως, όταν η σχέση του ζευγαριού είναι προστατευμένη και από τους δύο, το παιδί δεν αισθάνεται ανταγωνιστικά προς τον μπαμπά. Επιπλέον, δεν αισθάνεται μπερδεμένο και αναστατωμένο, ως προς τις ανάγκες και τις επιθυμίες της μαμάς προς το ίδιο. Αν η σχέση του αγοριού με τον πατέρα δεν έχει υποστεί πλήγματα κατά τα προηγούμενα στάδια, το αγόρι μετά τα 6-7 έτη, εξιδανικεύει τον πατέρα του και προσπαθεί να του μοιάσει όσο περισσότερο γίνεται. Σε αυτή την ηλικία, αρχίζει να μαθαίνει την «αντρική» συμπεριφορά και να περιμένει την επιβεβαίωση του μπαμπά για κάθε του επίτευγμα.
Υποσυνείδητα, όλοι οι άντρες ζητούν για το υπόλοιπο της ενήλικης ζωής του, αυτό το «μπράβο» από τον πατέρα τους. ο μπαμπάς από την πλευρά του, πρέπει να επιβεβαιώνει το αγόρι ότι είναι περήφανος για αυτό, άσχετα αν τα καταφέρνει πάντα ή όχι. Το παιδί πρέπει από μικρό να κατανοήσει ότι δεν κρινόμαστε μόνο από τις επιτυχίες μας, ενώ περισσότερη σημασία έχει η συμπεριφορά μας προς τους άλλους και η προσπάθεια που καταβάλλουμε. Αυτή άλλωστε είναι η βάση της «αντρικής» συμπεριφοράς.