Οι φίλοι που μας πρόδωσαν κι έφυγαν μακριά μας.

Της Έφης Μπαμπούρη.

Είχε πέσει κάποια στιγμή στα χέρια μου ένα βιβλίο με αποφθέγματα.
Μέσα σε όλα υπήρχε ένα αρχαίο ρητο για τη φιλία.
“Φιλία είναι δύο ψυχές που κατοικούν σε μία!”
Μικρό και ανόητο, όπως ήμουν, το είπα στη μαμά μου.
Η αντίδραση της έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Μια φράση τελείως αποστομωτική καθώς
την βρήκα πολλές φορές μπροστά μου στη ζωη. “Κορίτσι μου, κανείς δε θέλει το καλό σου.”
Τότε μάταια προσπάθησα να την πείσω πως οι φίλες μου με αγαπάνε. Γελούσε και ευχήθηκε να μη κάνω λάθος. Πόσο δίκιο είχε τελικά.

Ποιός είναι τελικά εκείνος ο πραγματικός φίλος; Και ακόμη μεγαλύτερο το ερώτημα αν κάτι τέτοιο υπάρχει.

Στη διάρκεια της ζωής μας συναντάμε πολλούς ανθρώπους. Τους ξεχωρίζουμε σε γνωστούς και φίλους. Κάποιοι απο μας, οι περισσότερο τυχεροί, φτιάχνουμε και μια κατηγορία κολλητών. Αλήθεια, πόσο τυχεροί εκείνοι που έχουν κολλητούς!

Πραγματικοί φίλοι που είναι πάντα δίπλα σου. Δε κοιτάνε την αντζέντα τους για να κανονίσουν μια έξοδο μαζί σου.
Στις 3 τα χαράματα απαντούν στα τηλεφωνήματα σου και γίνονται μαζί σου λιώμα απο το ποτό για τον χωρισμό σου.
Ξεφτυλίζονται και δε ζητούν ανταλλάγματα για κάθε αγκαρεία που τους αναθέτεις. Αυτοί που έρχονται στη ζωή σου ξαφνικά και είναι σα να τους γνώριζες χρόνια. Είτε κάποιοι που είχες αρκετό διάστημα να συναντήσεις, έχασες πολλά απο τη ζωή τους αλλά νιώθεις πως απλά πέρασαν μέρες.

Και ψεύτικοι όμως φίλοι.
Που δεν έκαναν ποτέ κάτι από τα παραπάνω. Έμειναν μεγάλο χρονικό διάστημα δίπλα σου. Εκείνοι που άργησαν μα σου έριξαν το χαστούκι. Που πόνεσες γιατί είδες πως από τη ζωή σου ήθελαν μόνο να πάρουν. Να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν ότι απλόχερα έδινες. Άνθρωποι που σε ζήλευαν και έμεναν δίπλα σου για να καρπωθούν ό,τι με κόπο προσπαθούσες να πετύχεις. Άφηνες πίσω τη ζωή σου και προσπαθούσες μόνο να βοηθήσεις εκείνους. Έτσι ένιωθες και πίστευες πως πρέπει να γίνει.

Το αποτέλεσμα ήταν εσύ να μείνεις μόνος και εκείνοι να σε κοιτούν απο τη κορυφή που τους έστειλες.
Πως το είχε πει κάποιος : “Να είσαι καλός με τους ανθρώπους ανεβαίνοντας γιατί θα τους χρειστείς κατεβαίνοντας.”

Τι κι αν προδώθηκες απο άτομα που δε το περίμενες.
Το μότο της ζωής μου ήταν να έχω πάντα την ψυχή και την συνείδηση μου καθαρή. Δε σε πείραξα μα επέλεξες να με πειράξεις. Όταν βρεθείς μπροστά μου, εσύ θα αναγκαστείς να σκύψεις το κεφάλι. Βέβαια αυτό προϋποθέτει να έχεις συνείδηση!
Δε θα αλλάξω για κανέναν, “όσο σκατό και αν κουβαλάει στη ψυχή του” που λέει και η Αλκυόνη.
Γνωρίζοντας στη ζωή μας τέτοια άτομα άθελα μας παίρνουμε κάποια μαθήματα.

Σε ευχαριστώ, γιατί στέλνοντας σε στη μαμά σου, έκανα χώρο στη ζωή μου. Εγώ βρήκα εκείνους που χρειάζομαι και εσένα σε αφήνω να καλύπτεις το κενό της μοναξιάς σου.
Θαύμαζες τους δήθεν και πάντα ήθελες να με αλλάξεις. Πάρε, λοιπόν, εκείνα τα φιλαράκια σου αγκαλιά και όταν θα κλαις ψάξε να τα βρεις. Γιατί, όσο ηλίθια και αν είσαι, ξέρεις πως κανείς δε θα σου σταθεί. Ίσως τότε δεις τα λάθη σου. Μα το σημάδι απο το μαχαίρι σου στην πλάτη μου θα στα θυμίσει.

Δε κρατάω κακία ποτέ και για κανέναν. Μένει μόνο το μάθημα πως οι άνθρωποι προδίδουν όσο καλά και αν τους φερθείς. Και μετά λέω πως ο καθένας στη ζωή κάποια στιγμή παίρνει αυτό που του αξίζει!
Μπορεί να μη μου άξιζε να προδωθώ.
Δε μου άξιζε όμως να σε έχω δίπλα μου. Αυτό είναι πλέον δεδομένο.

αναπνοές