Πριν από κάποια χρόνια δεν
φορούσα ρολόι… Δεν είχα κινητό τηλέφωνο, δεν έβλεπα πουθενά την ώρα,
αλλά έκανα τα πάντα! Ήξερα πάντα τι ώρα ήταν και δεν αργούσα ποτέ στα
ραντεβού μου…
Από τη μέρα που αρρώστησε η Νεφέλη, άρχισε μια νέα σχέση μου με τον χρόνο… Πότε περνούσε πολύ γρήγορα, πότε πολύ αργά.
Από τη μέρα που αρρώστησε η Νεφέλη,
κοιτάω πάντα το ρολόι μου! Για να πάρει τα φάρμακα της, για να τελειώσει
η χημειοθεραπεία της, για να βγει η καλλιέργεια, για να φτάσουμε νωρίς
στα εξωτερικά ιατρεία και να βρούμε κρεβάτι, για να περάσουν οι 48 ώρες
χωρίς να ξανακάνει πυρετό…
Εκεί, όμως, που εκτίμησα τον χρόνο, ήταν έξω από τα χειρουργεία!
Η 1 ώρα εμένα μου φάνηκε αιώνας. Οι δείκτες του ρολογιού μου φαίνονταν
πάντα κολλημένοι… Δεν μπορώ να καθίσω, περπατάω πάνω-κάτω, μια κοιτάω
την πόρτα του χειρουργείου, μια το ρολόι μου, μια το ρολόι του
διαδρόμου. Αργούμε! Κι αν κάτι δεν πάει καλά; Κι αν ξυπνήσει και με
ζητάει; Κι αν ξυπνήσει και πονάει; Πόσες ώρες είναι μέσα, μόνη της και
κρυώνει;
Οι ώρες δεν περνάνε γρήγορα στο
νοσοκομείο! Ό,τι και να κάνεις, η ώρα φαίνεται ατελείωτη… Ειδικά όταν
περιμένεις αποτελέσματα, τους γιατρούς να περάσουν, τη μέρα για να
φύγεις από κει μέσα…
Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τον χρόνο. Πόσο το ζηλεύω αυτό! Κατάλαβε ποτέ ο Πάρις πόσες ώρες έλειψε η μαμά από δίπλα του; Θα θυμάται ποτέ ότι από τους 8 μήνες μέχρι τους 16 του, η μαμά έλειπε; Θα θυμάται ότι η μαμά δεν είδε τα πρώτα του βήματα;
Η Νεφέλη θα θυμάται τι πέρασε; Θα θυμάται ότι στα 3,5 χρόνια της έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της; Θα θυμάται τις ώρες που περάσαμε στο νοσοκομείο; Τη διάρκεια της θεραπείας της;
Δεν είχα κοιμηθεί ποτέ με ρολόι. Τώρα
δεν το βγάζω από πάνω μου! Να περνάει ο χρόνος, να τα αφήνουμε όλα πίσω
μας! Αφού δεν μπορώ να τον σταματήσω πριν τις 3 Ιουλίου, τουλάχιστον να
περάσει γρήγορα!
Κοιτάω συνέχεια το ρολόι μου… Όλα θα περάσουν!
μαμά Μένια