Όραμα ή ουτοπία;
ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό –ο καιρός αυτός υπάρχει ακόμη στις μνήμες των μεγαλύτερων σε ηλικία Θεσσαλονικιών-, ο Θερμαϊκός διέθετε πεντακάθαρα νερά, στα οποία μπορούσες να κολυμπήσεις, σχεδόν σε όλη την έκταση του παραλιακού μετώπου (εξαιρούνταν το λιμάνι και οι γύρω από αυτό περιοχές). Αν, μάλιστα, πήγαινες προς Καλαμαριά, υπήρχε οργανωμένη πλαζ και κάμπινγκ, όπου μπορούσες να περάσεις ζωή χαρισάμενη.
Ο εκβιομηχανισμός της πόλης, αλλά και η έλλειψη οικολογικής ευαισθησίας (και προνοητικότητας) από τις αρχές οδήγησαν στην καταστροφή του οικοσυστήματος. Η οπτική επαφή με τον βυθό χάθηκε (λόγω του μαύρου από τα απόβλητα νερού) και το μπάνιο απαγορεύτηκε, λόγω των επικίνδυνων για την υγεία των κατοίκων οργανισμών που ζούσαν σ' αυτό.
